Bewoonster: 'Ik richt mij op mooie herinneringen'

Bewoonster: 'Ik richt mij op mooie herinneringen'

"Iedereen heeft genoten. We hebben het er hier met elkaar nog steeds over!" Monter en opgewekt stapt ze door de gang en maakt een praatje met iedereen die ze tegenkomt. Ik ontmoet haar na het Florence Swingt Festival om te horen hoe ze op het jazzevenement terugkijkt. Even later zijn we op haar zonnige kamer op de vierde verdieping aangekomen. Al twaalf jaar woont mevrouw Thomassen nu in Gulden Huis. Ze is hier helemaal thuis en zou het ook niets anders willen.

 

Gelukkig, vrij en genietend

Haar vader was schipper en bracht vroeger swingende muziek mee naar huis van over de hele wereld. Mevrouw Thomassen luisterde er altijd graag naar. Daarnaast behoorde dansen tot haar grootste genoegen. De momenten dat ze op de dansvloer stond worden weer tot leven gewekt als ze nu naar die muziek luistert.  En ze voelt zich dan precies hetzelfde als toen; gelukkig, vrij en genietend.

 

Zoveel herinneringen

"Als je oud bent, heb je op een gegeven moment zoveel herinneringen en je weet soms niet wat je met ze aan moet." Ze houdt haar hoofd schuin naar beneden, haar ogen even dicht, beelden lijken voorbij te drijven. Mevrouw Thomassen benoemt het verlies van geliefden om haar heen en de onmacht die ze ervaart als ze onrecht in haar leven meemaakt. De Tweede Wereldoorlog, mensen die elkaar slecht behandelen en volwassen kinderen die niet omkijken naar hun bejaarde ouders. Ze kan het moeilijk bevatten. Mevrouw Thomassen kijkt op en zegt dan met heldere ogen: "Maar weet je, ik heb de vrijheid. Ik blijf bezig en doen waar ik van houd."

 

Waardig oud worden

Het is een kunst om waardig ouder te worden zonder te verbitteren. Mevrouw Thomassen blijft niet gevangen in moeilijke omstandigheden, maar bevrijdt zich keer op keer. Dat doet ze door zich steeds op mooie herinneringen te richten en de dingen te ondernemen waar ze blij van wordt. Het Florence Swingt Festival en andere culturele activiteiten helpen haar daar enorm bij. "Als ik het voor het zeggen zou hebben, dan zou ik zorgen voor meer salaris voor de verpleging en nog veel meer van dit soort activiteiten", zegt ze met een ondeugende lach. Op haar rollator staan twee lege kopjes. Ze is al weer onderweg om ze even op te ruimen. Voordat we afscheid nemen, drukt ze me nog op het hart vooral te genieten van het leven, aangezien je nooit weet wanneer het ophoudt.

 

Susan de Liefde

 

Uw ervaring
Uw naam
E-mailadres
Opmerkingen
Vul hier niets in a.u.b.
Contact
070 - 41 31 000
Bel mij terug
Naam*
Telefoonnummer*
Ik heb een vraag over:
Vul hier niets in a.u.b.